29.05.04
La libélula del RÃo Samo
Trasteando con Gimp he acabado haciendo esto:
Lo que hacen las pocas ganas de estudiar, ¿eh? ;o)
Trasteando con Gimp he acabado haciendo esto:
Lo que hacen las pocas ganas de estudiar, ¿eh? ;o)
O cómo quitarse el mono de helado (y de chocolate) cuando se está a dieta.
No tiene más misterio que coger una crema de chocolate VitalÃnea (que es chocolate a vena) y meterla en el congelador. El truquillo está en sacarla un poquito antes de comerla, por la cosa de poder hincarle la cuchara y eso… No es un Häagen-Dazs, pero por las pocas calorÃas que tiene da el pego perfectamente cuando se tienen ansias de dulce, sobre todo ahora que viene el calor y empiezan a bombardearnos con anuncios en la tele…
Ahora voy a probar con los vitalÃnea de stracciatella y los de limón, y a ver qué tal resulta la cosa, aunque estos sólo quitarán el mono de helado, no el de chocolate ;o)
Lo que quiero es que dejéis de darme la tabarra con ese disco de Sabina (y el de Ismael Serrano, y el de Ana Belén, y el de Andy y Lucas…) A ver si os comprais unos cascos, o una cadena portátil, y asà no tendréis que poner la música a todo trapo en la habitación para escucharla desde el resto de la casa.
Con cariño para mis vecinos de abajo.
Con todo el follón de los últimos dÃas, aún no habÃa tenido tiempo de comentar nada sobre la boda de verdad (o bueno, real, como prefieran), cosa imperdonable para una maruja de pro como yo. No creo que se pueda decir nada que no se haya dicho ya, y tampoco quiero ponerme pesadita, pero me gustarÃa comentar un par de cosas.
En primer lugar, querÃa darle un pequeño tirón de orejas a todos los que protestan por protestar, como siempre. Estoy de acuerdo en que da un poco de palo que se gasten tanto dinero en algunas cosas, y quizá el que algunos protesten contra eso no sea extraño. Pero estar contra la boda, por estar, me parece de gente que se aburre, como siempre. Por otra parte, lo que aún no sabemos es si esto revertirá algún beneficio sobre Madrid, como potenciar el turismo después de lo mal que se ha pasado los últimos meses, o dar una buena imagen de cara a las próximas votaciones para ser sede de los Juegos OlÃmpicos del 2012.
Pero como yo tampoco quiero ser de las que protestan por todo, y aunque suene a tópico, diré que la novia estaba guapÃsima. Aunque no creo que le viniese mal recuperar los kilos que ha perdido desde que se anunció el compromiso. Me dio pena notarla tan triste, pero me imagino que con el trajÃn que lleva serÃa más que nada cansancio lo que tenÃa. El traje, precioso. Ya me lo podÃan prestar a mà para mi boda (sin la cola, que yo no soy ninguna princesa), aunque no sé si serÃa capaz de aguantar el peso que parecÃa tener. Del resto de invitados no rajo, que son muchos, aunque Magdalena de Suecia estaba guapÃsima y me gustó mucho Rania de Jordania. Pero claro, esa mujer me gusta siempre.
Por otra parte, ¿se les ha ocurrido pensar la cantidad de Letizias, asÃ, con la grafÃa italiana, que van a poblar las aulas de preescolar dentro de 5 años? Y me imagino que no dirán las madres que siempre les gustó escrito asÃ… Claro que, bien pensado, siempre es mejor pensar que te pusieron el nombre por una futura reina que no por una cantante de Operación Triunfo (por poner un ejemplo y sin ánimo de ofender a nadie, claro).
¿Cómo? ¿Que si vi la boda? Sà claro, aunque no fui capaz de levantarme a las 8 de la mañana sà que lo hice a las 10. Me cogà las gafas, un zumo y me senté enfrente de la tele hasta que se acabó. Por supuesto, ¿o creen que iba a pasar la verguenza de, cuando dentro de 40 años mis nietos me pregunten si vi la boda del rey, tener que decirles que no porque estaba durmiendo?
Actualización: ¡Ya tengo el ¡HOLA!! Ahora sà que voy a poder rajar agusto de los trajes de todos los invitados… ;o)
Pues fÃjense que llevo un fin de semana ajetreado de compras, por una parte se me ha muerto mi impresora, esto es la que compre hace un año y ya se le habÃa acabado la garantÃa. Como a mi madre le urgÃa para las declaraciones de la renta, hubo que comprar otra, y ete aquà el problema: todas eran USB. Eso antaño era un problema con Linux, sin embargo he podido configurar mi HP Deskjet 5150 USB, con kernel 2.6.6 y Cups sin ningun problema (con los filtros de la 2500C ;)), pero antes de eso, no se pueden imaginar el trajÃn y la incertidumbre…
Por otra parte, ha estado mi padre de cumpleaños y le hemos comprado un reproductor de DVD de estos que lee de todo, incluido DivX (para las copias de seguridad, ya saben… ;)), el aparato en cuestión es un Belson 3750. El caso es que al decirnos que los codecs eran actualizables estuve por la página y me encontré algo que no me esperaba: no solo mogollón a actualizaciones para el cacharro, sino que también un foro, donde atienden las dudas sobre el aparato (en un rango de tiempo muy corto, creanme). La verdad es que el reproductor va de lujo, pero el hecho de tener un foro como este a mano, es algo de un valor incalculable. Estupendo vaya :)
Aunque últimamente me he aficionado a Latex, a veces es necesario echar mano de Word, especialmente cuando estás haciendo memorias a medias con otras personas que no saben utilizar el primero. Ya casi le habÃa perdido el tranquillo, pero hoy he estado trasteando con él un rato y he descubierto algo bastante interesante. Me he dado cuenta de que en Archivo – Propiedades te puedes enterar de todo todo todo sobre un documento. Si se pincha en la pestaña EstadÃsticas te da entre otras cosas número de palabras, número de lÃneas, número de caracteres… También te da tres fechas: la última modificación, la última vez que ha sido abierto, y, lo que es más interesante, la fecha de creación del archivo. Es decir, cuándo se abrió por primera vez y se empezó a escribir en él.
Esto último resulta bastante útil, por poner un ejemplo, para darte cuenta de cuándo alguien te quiere hacer creer que ha redactado un documento mucho antes de lo que realmente lo ha hecho. Muy útil, como digo, porque, personalmente, creo que aguanto bastantes cosas, pero si hay algo que me saca de quicio es que intenten tomarme el pelo.
Nota aclaratoria: Evidentemente esta historia la escribà motivada por un hecho concreto, cualquiera puede verlo, y me hago responsable de ella. Pero si yo misma no he dicho nombres en ningún momento, ha sido porque no lo creà necesario ni quise darle tanta importancia, ya que en ese caso antes habrÃa hablado con la persona en concreto. TenÃa un rebote considerable, y mi vÃa de escape fue ésta, pero en ningún momento quise que nadie se sintiera mal a causa de ello. Por último quisiera decir, que tal vez no la única, pero sà la que peor se ha sentido a causa de toda esta historia he sido yo, porque en última instancia soy la responsable de todo el asunto. De hecho es muy probable que el no haber dormido y las enormes ganas de devolver que tengo en este momento sean consecuencia de ello.
No voy a retirar la historia, pero desde aquà quiero pedir disculpas a todo el que haya podido pasar un mal rato por culpa de ella, y prometo solemnemente que esto no va a volver a pasar.
Hace casi un año que tuvimos noticia del bookcrossing. A mà me pareció una buena idea y, no recuerdo si lo comenté por aquÃ, liberé un libro. Se trataba de El principito, y lo dejé a finales de junio del pasado año en una de las mesas del pasillo de mi facultad, con la esperanza de que, al ser un sitio transitado y en el que la gente tiene acceso a Internet, alguien lo encontrara y lo comunicara. Pero no pasó nada, asà que di por supuesto que las de la limpieza lo habrÃan llevado a conserjerÃa y estarÃa allà muerto de risa en un cajón.
No habÃa vuelto a acordarme de él, pero hoy he recibido un mail de Bookcrossing informándome de que alguien habÃa escrito en el diario de dicho libro, y remitiéndome a esta página. Asà que parece que, después de un año, alguien lo tiene y lo ha leÃdo, y ha aparecido por bookcrossing para dar fe de ello. Lo malo es que es un anónimo y no sé si volverá a escribir, pero me gustarÃa que el libro volviese a pasar a otras manos y saber qué ha sido de él después de tanto tiempo… Igual este verano me animo a liberar otro :o)
Xa saben os meus lectores que non acostumo a escribir neste weblog en lÃngua galega, vaian as miñas disculpas os que lean estas verbas e non as comprenda, que saiban que non teñen máis que preguntar nun comentario e aclarolles o que queirán.
Ao que iba, xa é 17 de Maio, Dia das Letras Galegas, este 17 de Maio tamén e especial para min, porque é o primeiro dia das letras galegas que non paso na miña terra :) inda que estou ven acompañado dabondo ;). O dia das letras galegas festexa o dia que foi publicado Cantares Gallegos, da insigne poetisa galega RosalÃa de Castro, e sempre vai adicado a algún persoaxe relevante das letras galegas. Este ano, adÃcase o etnografo XaquÃn Lorenzo Xocas.
O dia das letras galegas e tamén unha boa excusa (se é que fan falla excusas) para dignificar unha lÃngua como o galego, xa que é un dos caracteres diferenciadores que ten a cultura galega, a cal tamén está en moitos casos tan falta de autoestima. É evidente que esto hai que facelo dia a dia, cadaquen como millor saiba, pero vaÃa dende este lugar o meu graniño de area dende esta inmensa praia que é a Internet no dia das letras galegas.
Felicidades especiais a todolos galegos :)
Dos bardos son chegados, dos tempos das idades, que as nosas vaguedades, cumprido fin terán…
Cuenta una leyenda que una vez, una serpiente empezó a perseguir a una Luciérnaga. Esta huÃa rápido, con miedo, de la feroz depredadora, pero la serpiente no pensaba desistir.
Huyó un dÃa, y la serpiente no desistÃa, dos dÃas y nada.
En el tercer dÃa, ya sin fuerzas, la Luciérnaga paró y dijo a la serpiente:
- ¿Puedo hacerte tres preguntas?
- No acostumbro dar esa oportunidad a nadie pero como te voy a devorar, adelante, puedes preguntar…
- Dime, ¿Pertenezco a tu cadena alimenticia?
- No
- ¿Te he hecho yo algún mal?
- No
- Entonces, ¿Por qué quieres acabar conmigo?
- ¡Porque no soporto verte brillar..!
Dedicado a todas las serpientes que me he encontrado por la vida, y las que me imagino que me queda por encontrar…
Yo siempre he creÃdo en el monstruo del Lago Ness (que no de Leganés), y hoy por fin me ha sido desvelado el misterio. Lo he encontrado en Animales fantásticos y dónde encontrarlos de Newt Scamander, comprado en la cuesta de Moyano el año pasado y que aún no habÃa leÃdo.
Aprovecho para recomendarlo a todos nuestros lectores, es pequeñito, se lee fácil, cuenta muchas curiosidades y da un nuevo punto de vista sobre cosas raras que suelen pasar en el mundo muggle.
El libro cuenta que, en la zona del Reino Unido e Irlanda, habita un demonio del agua llamado Kelpie, clasificado con un 4 sobre 5 en la escala de peligrosidad del Ministerio de Magia. Al parecer este demonio puede adoptar cualquier apariencia, aunque su preferida es la de un caballo. Suele atraer a los incautos para arrastrarlos hasta el fondo del mar y allà devorarlos, dejando que sus vÃsceras floten hasta la superficie (sÃ, un asco).
Por lo visto, el Kelpie más grande que se conoce habita precisamente en el Lago Ness, en Escocia. Los investigadores de la Confederación Internacional de Magos se dieron cuenta del error que habÃan cometido al considerarlo una serpiente marina cuando le vieron transformarse en nutria ante la llegada de un grupo de cientÃficos muggles y, una vez que estos se hubieron marchado, volver a la forma de serpiente marina, que parece ser su preferida.
| Kelpie con forma de caballo | Dibujo de Nessie |
Personalmente me encanta esta versión de la leyenda, y estoy deseando poder permitirme un viajecito a Escocia para ver si tengo la suerte de verlo con su apariencia favorita. Y si no es asÃ, procuraré fijarme en todos los bichos que anden por allÃ, porque es muy posible que alguno de ellos sea el kelpie, camuflado para que no podamos hacernos ricos con sus fotos. Y ya tendré cuidado de que no me atraiga hasta el lago, que no quiero ver mis vÃsceras flotando en ninguna parte.